یادداشت سردبیر/آیا برای نجات فرهنگ و هویت جامعه دیر نشده است؟!
این روزها هر انسان دغدغهمند و هر خانواده متدین، با دیدن برخی صحنههای بدپوششی، عریانسازی و هنجارشکنی در معابر عمومی، با یک پرسش جدی روبهرو میشود؛ آیا قرار است جامعهای که برای حفظ دین، حیا و ارزشهای اسلامی هزاران شهید تقدیم کرده، به نقطهای برسد که بیتفاوت از کنار این ناهنجاریها عبور کند؟
واقعیت این است که دشمنان این ملت، تنها با جنگ نظامی به میدان نیامدهاند. سالهاست جنگی پیچیدهتر و خطرناکتر را آغاز کردهاند؛ جنگی ترکیبی که هدف آن تغییر باورها، سبک زندگی، تضعیف بنیان خانواده و فاصله انداختن میان نسل جوان و هویت دینی و ملی است.
شکستن قبح گناه، عادیسازی برهنگی و بیقیدی، ترویج بیهویتی فرهنگی و کمرنگ شدن حساسیت جامعه نسبت به ارزشها، بخشی از همین جنگ نرم و پیچیده است؛ جنگی که اگر بهدرستی شناخته نشود، خسارتهای آن بهمراتب سنگینتر از خسارتهای یک جنگ نظامی خواهد بود.
امروز بسیاری از خانوادهها، بهویژه پدران و مادران، از حضور در برخی اماکن عمومی احساس نگرانی و ناراحتی میکنند. آنان با دغدغه میپرسند فرزندان ما در چه فضایی رشد میکنند؟ چه الگوهایی را میبینند؟ فردای فرهنگی این جامعه به کدام سو خواهد رفت؟
بدپوششی و عریانسازی در معابر عمومی، تنها یک مسئله شخصی نیست. وقتی یک رفتار، امنیت روانی خانوادهها، آرامش اجتماعی، حریم اخلاق عمومی و تربیت نسل آینده را تحت تأثیر قرار میدهد، دیگر نمیتوان آن را صرفاً یک انتخاب فردی دانست.
جامعهای که مرزهای حیا و عفت در آن کمرنگ شود، بهتدریج با افزایش آسیبهای اجتماعی، تضعیف بنیان خانواده، کاهش مسئولیتپذیری اجتماعی، بحران هویت در میان جوانان و گسترش ناهنجاریهای اخلاقی روبهرو خواهد شد.
هشدار اخیر دادستان مرکز مازندران درباره لزوم برخورد قانونی با مصادیق عریانسازی و تأکید نماینده ولیفقیه در استان بر صیانت از ارزشهای دینی، نشان میدهد که این دغدغه تنها متعلق به گروهی خاص نیست، بلکه به یک مطالبه عمومی و فرهنگی تبدیل شده است.
از منظر قانونی نیز موضوع روشن است. قانونگذار در ماده ۶۳۸ قانون مجازات اسلامی، برای تظاهر علنی به اعمال خلاف شرع و عدم رعایت حجاب شرعی در انظار عمومی، مجازات تعیین کرده و ضابطان قضایی را مکلف به اقدام قانونی در جرائم مشهود دانسته است.
اما حقیقت آن است که برخورد قضایی بهتنهایی راهحل نهایی نیست. اگرچه اجرای قانون ضروری است، اما علاج اصلی در جهاد تبیین، کار فرهنگی، تقویت بنیان خانواده، آموزش صحیح و حضور مؤثر رسانهها و نهادهای تربیتی است.
امروز زمان سرزنش یکدیگر نیست؛ زمان احساس مسئولیت است. خانوادهها، آموزش و پرورش، دانشگاهها، رسانهها، مساجد، هیئتهای مذهبی، نهادهای فرهنگی و مسئولان اجرایی باید همگی پای کار بیایند. سکوت و بیتفاوتی در برابر این روند، خسارتهایی را به همراه خواهد داشت که جبران آن در آینده بسیار دشوار خواهد بود.
نباید فراموش کنیم که خونهای پاک شهدا و ایثارگران پای نظام اسلامی و این سرزمین ریخته شد تا دین، عفاف، حیا و ارزشهای الهی زنده بماند؛ نه آنکه بیدینی، ولنگاری فرهنگی و هنجارشکنی در جامعه عادی و بیاهمیت جلوه داده شود.
هنوز دیر نشده است، اما فرصتها نیز همیشگی نیستند. اگر امروز برای نجات فرهنگ، هویت و بنیان خانواده چارهاندیشی نکنیم، فردا باید هزینههای سنگینتری برای درمان آسیبهای اجتماعی و فرهنگی بپردازیم.
زنگ خطر به صدا درآمده است؛ آیا پیش از آنکه دیر شود، برای آینده فرهنگی فرزندان این سرزمین تصمیمی جدی خواهیم گرفت؟
✍️ یداللهی سردبیر نیکاخبر و فعال رسانهای
پست های مرتبط
درباره نویسنده
