مردم مطالبه کنند مسئولان پاسخگو باشند /شعبان هادیپور
جای بسی تأسف و درد است که امروز بنشینیم و نظارهگر گسترش بیعفتی، بیحجابی، هنجارشکنی و دهنکجی آشکار به ارزشهای اسلامی در جامعهای باشیم که نام جمهوری اسلامی را بر خود دارد.
آیا قرار بود ارزشهایی که برای حفظ آنها هزاران شهید، جانباز، آزاده و رزمنده فداکاری کردند، روزبهروز کمرنگتر شود و ما فقط تماشاگر باشیم؟
سؤال مردم مؤمن و دلسوز این است:
مطالبهگری را از چه کسی باید انجام داد؟
از کدام نهاد باید خواست که حافظ ارزشهای اسلامی، پاسدار قانون و حامی خانوادهها و زنان و دختران محجبه این سرزمین باشد؟
اگر قانون اساسی و قوانین کشور بر مبنای ارزشهای اسلامی شکل گرفتهاند، پس اجرای این قوانین و صیانت از ارزشهای جامعه بر عهده چه کسانی است؟
ما معتقدیم هیچکس نباید یک قدم جلوتر یا عقبتر از رهبری حرکت کند؛ اما این سخن هرگز به معنای بیتفاوتی در برابر آسیبهای فرهنگی و اجتماعی نیست. اتفاقاً وقتی رهبر انقلاب بارها درباره اهمیت فرهنگ، خانواده، حجاب و عفاف هشدار دادهاند، انتظار میرود مسئولان نیز این دغدغهها را جدی بگیرند.
پس چرا عدهای سکوت خود را به نام مصلحت توجیه میکنند؟
چرا برخی افراد برای توجیه رفتارهای خود، پشت نام و جایگاه رهبری پناه میگیرند؟
آیا واقعاً تصور میشود رهبری و دلسوزان نظام نسبت به این تغییرات فرهنگی و اخلاقی نگران نیستند؟
درد بزرگتر زمانی است که هنجارشکنی نهتنها در جامعه دیده میشود، بلکه گاهی در برخی مراسم، همایشها و برنامههایی که با حضور مسئولان برگزار میشود نیز به چشم میخورد.
هر روز شاهد برگزاری جلسات و مراسمی هستیم که گاه با فرهنگ و ارزشهای دینی جامعه فاصله دارند و در مواردی حتی با ظاهری آشکار، قوانین و هنجارهای اسلامی نادیده گرفته میشوند.
پرسش اینجاست:
چرا از ظرفیت، بودجه و امکانات کشور برای برگزاری برنامههایی که با هویت دینی جامعه همخوانی ندارند استفاده میشود، اما برای تقویت فرهنگ عفاف، حجاب، خانواده و ارزشهای اسلامی برنامههای جدی، مستمر و اثرگذار کمتری دیده میشود؟
چرا با همین بودجهها و امکانات، همایشهایی برای تقویت خانواده، ترویج عفاف، حمایت از زنان محجبه و تقویت هویت دینی نسل جوان برگزار نمیشود؟
آیا بیتالمال متعلق به همه مردم نیست؟
آیا در کنار توجه به اقتصاد و معیشت مردم، فرهنگ و اعتقادات جامعه نیز نباید مورد توجه قرار گیرد؟
خون شهدا را با شعار حفظ نکنیم؛ با عمل پاس بداریم
بسیاری از کسانی که امروز پشت میزهای مدیریتی نشستهاند، در کشوری مسئولیت دارند که امنیت و ثبات آن با خون شهدا و ایثارگریهای جانبازان، آزادگان و رزمندگان به دست آمده است.
طبیعی است که مردم از مسئولان انتظار داشته باشند نسبت به ارزشهایی که برای آنها هزینههای سنگینی پرداخت شده، احساس مسئولیت کنند.
مسئولیت یعنی فقط سخن گفتن از شهدا در مراسمها نیست.
مسئولیت یعنی در عمل نیز برای حفظ ارزشهایی که شهدا برای آنها جان دادند، تلاش کنیم.
اگر قرار است نام شهدا را زنده نگه داریم، باید آرمانهای آنان را نیز فراموش نکنیم.
مردم مؤمن، نه ترسو هستند و نه بیتفاوت
نباید تصور کرد مردم مؤمن و خانوادههای انقلابی، به دلیل سکوتشان نسبت به برخی مسائل، بیتفاوت یا ترسو هستند.
این سکوت، در بسیاری موارد از سر صبر، احترام به قانون، حفظ وحدت و جلوگیری از سوءاستفاده دشمنان است.
مردم این کشور نشان دادهاند که در بزنگاههای تاریخی پای انقلاب و کشور ایستادهاند.
اما صبر مردم را نباید با بیتفاوتی اشتباه گرفت.
مطالبهگری مردم مؤمن و انقلابی، مطالبهای واقعی است و مسئولان باید آن را بشنوند.
ما نمیخواهیم مردم در برابر یکدیگر قرار بگیرند.
نمیخواهیم جامعه گرفتار درگیری و اختلاف شود.
راه درست، قانون، گفتوگو، فرهنگسازی، مطالبهگری و اجرای عادلانه قانون است.
اگر قانون نیاز به اصلاح دارد، مجلس اصلاح کند.
اگر قانون وجود دارد، دستگاه اجرایی آن را اجرا کند.
اگر تخلفی صورت میگیرد، قوه قضاییه در چارچوب قانون رسیدگی کند.
و اگر فرهنگ جامعه نیازمند اصلاح است، دستگاههای فرهنگی به جای شعار، برنامه عملی ارائه دهند.
مردم از چه کسی مطالبه کنند؟
امروز مردم حق دارند بپرسند:
اگر دولت مسئول اجرای قانون است، چه برنامهای برای حجاب و عفاف دارد؟
اگر مجلس مسئول قانونگذاری و نظارت است، چرا این مطالبه اجتماعی را جدیتر دنبال نمیکند؟
اگر قوه قضاییه مسئول اجرای عدالت و برخورد با تخلف است، سازوکار روشن آن چیست؟
و اگر دستگاههای فرهنگی مسئول هدایت فرهنگی جامعهاند، چرا نتیجه سالها فعالیت فرهنگی در برخی حوزهها چنین نگرانکننده شده است؟
نمیتوان همه مسئولیت را بر دوش مردم گذاشت و بعد، وقتی مردم مطالبه میکنند، آنان را به تندروی متهم کرد.
مردم باید مطالبه کنند؛ مسئولان نیز باید پاسخگو باشند.
سکوت ما از سر ضعف نیست
ما تا امروز صبر کردهایم.
بارها تذکر دادهایم.
انتقاد کردهایم.
مطالبه کردهایم.
اما این سکوت و صبر را نباید به حساب ضعف، ترس یا بیاعتقادی گذاشت.
مردم مؤمن و انقلابی هنوز به قانون، نظام و مسیرهای قانونی مطالبهگری احترام میگذارند؛ اما انتظار دارند مسئولان نیز این اعتماد را با عمل پاسخ دهند.
کاری نکنیم که فاصله میان مردم مؤمن و مسئولان بیشتر شود.
کاری نکنیم که جوان مؤمن احساس کند ارزشهای مورد اعتقادش در جامعه بیپناه مانده است.
کاری نکنیم که خانوادههای شهدا و ایثارگران احساس کنند آرمانهایی که عزیزانشان برای آن جان دادند، در هیاهوی دنیاطلبی و مصلحتاندیشی فراموش شده است.
سخن آخر
ما از مسئولان کشور دشمنی نمیخواهیم؛
مسئولیتپذیری میخواهیم.
از دولت، مجلس، قوه قضاییه و مسئولان فرهنگی کشور انتظار داریم حجاب و عفاف را نه صرفاً در شعار، بلکه با قانونگذاری روشن، اجرای عادلانه، فرهنگسازی عمیق و حمایت از خانوادهها دنبال کنند.
در کنار مشکلات اقتصادی، تورم، معیشت و تهدیدهای خارجی، نباید از فرهنگ و هویت جامعه غافل شد.
مقابله با دشمن خارجی مهم است؛ اما حفظ ایمان، خانواده، اخلاق و هویت فرهنگی جامعه نیز بخشی از امنیت ملی و آینده کشور است.
ما به جمهوری اسلامی، انقلاب و مردم این سرزمین دلبستهایم و معتقدیم دفاع از ارزشهای اسلامی باید در چارچوب قانون، عقلانیت، اخلاق و با دوری از خشونت و افراط دنبال شود.
صبر مردم را با بیتفاوتی اشتباه نگیرید.
سکوت مردم را به معنای رضایت ندانید.
مطالبهگری مردم را دشمنی با نظام تلقی نکنید.
مردم مؤمن فقط یک چیز میخواهند:
ارزشهایی که برای حفظشان خون داده شده، در میدان عمل نیز محترم شمرده شوند.
و سؤال همچنان باقی است:
تا کِی باید شاهد بیتفاوتی نسبت به حجاب، عفاف، حیا و ارزشهای اسلامی باشیم؟
وای به روزی که بگنددنمک.
✍ شعبان هادیپور
خادم ولایت و انقلاب
پست های مرتبط
درباره نویسنده
