روایتی از اخلاص؛ دو شاخه نبات و دو پرواز تا آسمان /شهیدان دیندار و جعفرنژاد

شهدا، شمع‌های همیشه‌فروزان محفل بشریت‌اند؛ آنان که با سوختن خویش، راه حقیقت را برای آیندگان روشن کردند. در میان ستارگان درخشان دفاع مقدس، نام‌هایی هستند که کمتر شنیده شده‌اند، اما عظمت روح و اخلاصشان از یاد روزگار محو نخواهد شد. یکی از این چهره‌های مظلوم و گمنام، شهید والامقام نادعلی دیندار، از پاسداران کمیته انقلاب اسلامی استان مازندران و از فرماندهان دلاور سال‌های دفاع مقدس است.
شهید دیندار، معاون شهید بزرگوار سید ابراهیم جعفرنژاد، فرمانده نام‌آشنای اهل التپه بهشهر بود. میان این دو فرمانده، پیوندی عمیق از ایمان، رفاقت و برادری برقرار بود؛ محبتی که ریشه در اخلاص داشت، نه در جایگاه و مقام.
روزی قرار شد جمعی از فرماندهان برای دیدار با حضرت امام خمینی(ره) عازم جماران شوند. امکان حضور هر دو فراهم نبود. شهید جعفرنژاد که علاقه‌ای وصف‌ناشدنی به معاون خود داشت، پیشنهاد داد میان آن دو قرعه بیندازند تا هر که نامش درآمد، به نمایندگی از هر دو به دیدار مرادشان برود. قرعه به نام شهید نادعلی دیندار افتاد.
پس از پایان دیدار، این فرمانده متواضع به محضر امام خمینی(ره) رفت و با ادب و صفا عرض کرد: «یا امام، من به نمایندگی از معاونم آمده‌ام. او نیز دلداده دیدار شما بود. اگر صلاح می‌دانید، یادگاری و هدیه‌ای برای او نیز مرحمت فرمایید.»
حضرت امام با لبخندی پدرانه، دست در جیب مبارک بردند و دو شاخه نبات بیرون آوردند و فرمودند: «یکی برای خودت و دیگری برای معاونت.»
شهید دیندار، این امانت معنوی را با شوق به جبهه آورد. او و شهید جعفرنژاد با وضو، در نهایت احترام، هر یک شاخه نبات خود را در چای انداختند و نوشیدند. دوستانشان با لبخند می‌گفتند: «انگار شربت شهادت نوشیدید.»
و چه تعبیر زیبایی بود… دیری نگذشت که هر دو، جام شیرین شهادت را سر کشیدند و به دیدار معبود شتافتند.
اما آنچه بیش از همه دل را می‌آزارد، گمنامی این فرمانده مخلص است؛ مردی که آن‌چنان بی‌ادعا زندگی کرد که حتی پدر بزرگوارش نیز نمی‌دانست فرزندش از فرماندهان دفاع مقدس بوده است. او نه در پی نام بود و نه نشان؛ تنها آرزویش انجام تکلیف و جلب رضایت خداوند بود.
این روایت شنیدنی را سرهنگ اسحاق عنایتی، از پیشکسوتان دفاع مقدس و از دوستان نزدیک این دو شهید، نقل کرده است؛ روایتی که نشان می‌دهد اخلاص، رفاقت، ولایت‌مداری و بی‌ادعایی، بزرگ‌ترین سرمایه مردان خداست.
یاد و نام شهیدان والامقام نادعلی دیندار و سید ابراهیم جعفرنژاد تا همیشه در دل‌های مردم این سرزمین زنده خواهد ماند. راهشان پررهرو، یادشان جاودان و ان‌شاءالله شفاعتشان در دنیا و آخرت، نصیب همه دلدادگان فرهنگ ایثار و شهادت گردد.